Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą.
W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Mieszka w Londynie, pracuje w wydawnictwie i pisze swoją pierwszą książkę. Ma na imię Max, ale nocami przedstawia się jako Sebastian. Umawia się na seks za pieniądze i sam staje się bohaterem swojej powieści. Zanurzając się w intymność i wyzwania tej podwójnej rzeczywistości, musi zmierzyć się z pytaniami o własną tożsamość i ambicje. A także o granice w relacjach międzyludzkich.
„Sebastian” to przejmująca historia o akceptacji i odkrywaniu siebie, z głębokim portretem postaci i autentycznym spojrzeniem na queerową rzeczywistość.
Ekspert od monitoringu Harry Caul zostaje zatrudniony do śledzenia młodej pary, którą nagrywa podczas spaceru po zatłoczonym Union Square w San Francisco. Podczas odsłuchiwania nagrań nabiera podejrzeń, że zarejestrowana rozmowa ujawnia tajemniczy spisek.
Film pokazujący propagandę i codzienne życie w Rosji. Pasza, nauczyciel w małym miasteczku na Uralu, pracuje w swojej dawnej szkole i filmuje życie jej uczniów jako kronikarz. Jego gabinet jest azylem dla punków, buntowników i wszystkich, którzy pragną wolności. Po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji w Ukrainie i wprowadzeniu patriotycznej polityki, szkoły zostają zmilitaryzowane. Pasza dokumentuje wojskowy dryl, deklaracje lojalności i rosnący strach. Najwięcej mówią reakcje nastolatków – ukradkowe, pełne lęku spojrzenia, czy moment pożegnania przyjaciół wcielonych do wojska. Gdy rok szkolny dobiega końca, Pasza wie, że Karabasz nie jest już jego miejscem… Hit festiwalu Sundance (Specjalna Nagroda Jury) i Millennium Docs Against Gravity, duński kandydat do Oscara®.
Żyjąca sama w wielkim Paryżu Amelia postanawia, że będzie uszczęśliwiać ludzi.
„Martwi przed świtem” opowiadają o tajemniczym pisarzu, który zaprasza grupę młodych aktorów do udziału w adaptacji swojego scenariusza. Próby w odosobnionej posiadłości szybko przeradzają się w koszmar – bohaterowie zaczynają ginąć jeden po drugim, a granica między fikcją a rzeczywistością coraz bardziej się zaciera. Pytanie pozostaje otwarte: kto – albo co – zabija?
Na ekranie, obok Bartłomieja Topy, zobaczymy także młode gwiazdy: Paulinę Zwierz („Na sygnale”), Adama Machalicę („Powstaniec 1863”), Monikę Frajczyk („Zielona granica”), Piotra Nerlewskiego („Zakochani po uszy”), Sylwię Boroń („Noc w przedszkolu”) i Łukasza Szczepanowskiego („Wujek foliarz”).
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
Tym przełomowym filmem Federico Fellini wyniósł zarówno siebie, jak i swoją żonę i współpracowniczkę Giuliettę Masinę do międzynarodowej sławy, zrywając z neorealizmem swojej wczesnej kariery na rzecz osobistej, poetyckiej wizji życia jako słodko-gorzkiego karnawału. Nieskończenie ekspresyjna Masina oddaje zarówno dziecięcy zachwyt, jak i rozdzierającą serce rozpacz w roli Gelsominy, lojalna towarzyszka podróżującego siłacza Zampanò (Anthony Quinn), którego bezduszność i brutalność stopniowo osłabiają jej łagodnego ducha. La strada, nagrodzona pierwszym w historii Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, posiada czystość i ponadczasowy wydźwięk baśni i do tej pory jest jedną z najbardziej poruszających wizji ludzkości walczącej o przetrwanie w obliczu okrucieństw życia.
SCREENING WITH ENGLISH SUBS
AMONDO GRINDHOUSE to filmowa podróż przez różne oblicza kina exploitation – od grindhouse’ów z lat 60. i 70., przez europejskie kino erotyczne, po gatunkowe hybrydy z Azji i Ameryki Południowej. Filmy pokazujemy w wersjach z napisami w języku angielskim.
Bloodsucking Freaks (USA 1976, dir. Joel M. Reed)
"Deliberately tacky and tongue-in-cheek . . . in the spirit of Herschel Gordon Lewis.” - Encyclopedia of Horror
Venture into a bizarre Off-Broadway theatre of the macabre, operated by a deranged impresario. Inside, sadistic entertainments are staged in the tradition of the Grand Guignol for his audience’s pleasure, including tortures, dismemberment and other gruesome acts. When people begin disappearing off the streets of Manhattan, the twisted truth begins to chillingly sink in: these horrifying acts are not theatrical at all. They are real! Joel Reed's BLOODSUCKING FREAKS has earned a reputation as being one of the most notorious gore-soaked-nasties from the NYC underground.
Żyjąca sama w wielkim Paryżu Amelia postanawia, że będzie uszczęśliwiać ludzi.
Co zostaje z obrazu, gdy język, którym został zbudowany, staje się nieaktualny? Ten blok to próba zmierzenia się z archiwum polskiego kina dokumentalnego – z filmami, które powstawały w momentach, gdy transpłciowość dopiero zaczynała pojawiać się w polu widzenia kultury, i które na różne sposoby ujawniają, jak bardzo sposób patrzenia kształtuje to, co można zobaczyć. Transsex (1988) i Trans-misja (2008) dzieli dwadzieścia lat i przepaść w podejściu do reprezentacji: od „popularnonaukowej" sensacji schyłkowego PRL po uważny, intymny portret budowany w oparciu o zaufanie między twórczyniami a bohaterem. Oba filmy zestawione razem nie tworzą optymistycznej narracji o postępie – stawiają raczej pytanie o to, jakie mechanizmy, instytucjonalne, językowe i kulturowe, decydują o tym, w jaki sposób osoby trans są widziane, słyszane lub milczone w kolejnych dekadach polskiego kina.
Marianna jest czterdziestokilkuletnią kobietą, która całe życie próbowała zmieścić się w roli, jaką jej przypisano: męża, ojca, syna – i od zawsze wiedziała, że coś się nie zgadza.. Kiedy w końcu decyduje się na korektę płci, musi zostawić za sobą niemal wszystko: małżeństwo, córki, kontakt z rodzicami, tożsamość, jaką znało ją otoczenie. Kamera towarzyszy jej przez kolejne etapy tej drogi: przygotowania do operacji, kafkowski proces sądowy przeciwko własnym rodzicom – jedyna droga do zmiany metryki w ówczesnym polskim prawie – aż po nieprzewidziany cios ze strony choroby, który nadchodzi dokładnie wtedy, gdy życie zaczyna się wreszcie układać.
Film nie powstał z obserwacji, lecz z relacji: reżyserka przez kilka lat jest stałą towarzyszką Marianny, a ta bliskość odciska wyraźny ślad na formie. Bielawska rezygnuje z tradycyjnych wypowiedzi do kamery, sięga po archiwalne nagrania rodzinne i teatralnie aranżowane ujęcia, które pozwalają bohaterce samej nadawać znaczenie własnym doświadczeniom.
Mów mi Marianna to przede wszystkim film o samotności: o cenie, jaką w Polsce połowy drugiej dekady XXI wieku trzeba było płacić za prawo do bycia sobą. Choroba, odrzucenie, utrata – wszystko to reżyserka portretuje z czułością, która nie epatuje dramatem, lecz pozwala mu wybrzmieć w pełni.
Co znaczy opowiadać o transpłciowości bez uczynienia z niej tematu? Trzy filmy w tym bloku szukają odpowiedzi na to pytanie każdy po swojemu: przez intymność wieloletniego dokumentu, przez kameralną fikcję jednej nocy, przez ciszę między dwojgiem ludzi, którzy nagle muszą nauczyć się rozmawiać od nowa. Być jak Mikołaj, Transgresja i Reszta naszego życia nie są filmami o transpłciowości w sensie wyjaśniającym ani edukacyjnym – są filmami o relacjach, w których transpłciowość jest obecna jako fakt, nie jako problem.
To, co je spaja, to odmowa uprzywilejowania cudzego spojrzenia. Żaden z tych filmów nie buduje narracji wokół zdumienia, odkrycia ani moralnego przepracowania. Zamiast tego stawiają bohaterów – trans i cis – w sytuacjach, które wymagają czegoś trudniejszego niż akceptacja: obecności, rozmowy, zmiany, którą nie zawsze można przewidzieć ani kontrolować. Kino, które traktuje queerowość nie jako temat, lecz jako sposób patrzenia.
Film ukazuje ciągnącą się przez dekady batalię prawną mieszkańców Masafer Yatta na Zachodnim Brzegu o zachowanie swojej wioski. Widzimy ich codzienność, która naznaczona jest niesprawiedliwością i upokorzeniami. Palestyńsko-izraelski filmowy kolektyw kręcił wydarzenia w wiosce przez pięć lat, korzystając przy tym z wcześniejszych nagrań mieszkańców. Zarejestrował filmowe świadectwo wielu prób wyrzucenia mieszkańców wioski i krwawych aktów przemocy popełnionych przez izraelskie wojsko i osadników. Adra – prawnik i dziennikarz, który urodził się i wychował w Masafer Yatta oraz Yuval Abraham – żydowski dziennikarz tworzą duet. Każdego dnia starają się pomóc mieszkańcom Masafer Yatta i opowiedzieć światu o ich tragedii. Ich pierwsze spotkanie udowodniło, jak bardzo ich sytuacja różni się od siebie, choć żyją przecież w tym samym kraju. Adra nie może się przemieszczać, jest szpiegowany, a jego dom często przeszukują izraelskie władze. Yuval może bez przeszkód jeździć po kraju i ma pełną swobodę działania. Film nie proponuje gotowych rozwiązań, stając się bardzo aktualnym wołaniem o równość.
„Wielkie piękno” to wizualnie oszałamiająca, kontemplacyjna podróż przez Rzym i życie głównego bohatera filmu, Jepa Gambardelli, starzejącego się dziennikarza i pisarza, który po latach hedonistycznego życia zaczyna rozliczać się ze swoją przeszłością.
Słynący z ironicznego dystansu i bycia stałym bywalcem elitarnych przyjęć, Jep z pozornym spokojem dryfuje przez świat włoskiej wyższej sfery. Jednak pod powierzchnią blichtru, rozmów o sztuce i filozofii kryje się głęboka tęsknota za autentycznym pięknem i duchowym spełnieniem.
Druga połowa XIX wieku w wiktoriańskiej Anglii. Genialny młody chirurg, Frederick Treves (Anthony Hopkins), spotyka mężczyznę o nietypowej deformacji ciała, który z powodu swojego wyglądu skazany jest na poniżające życie cyrkowego dziwoląga. Jest nim cierpiący na rzadką genetyczną chorobę John Merrick (John Hurt), znany jarmarcznej publiczności w całym kraju jako „Człowiek Słoń”. Doktor Treves, który jako pierwszy potraktował go jako normalnego człowieka, walczy o uwolnienie Merricka od nędzy jego środowiska i zapewnienie mu godnego życia.
Laureat Srebrnego Lwa na festiwalu w Wenecji, niezliczonych nagród publiczności na festiwalach na całym świecie, teraz również z szansą na Złoty Glob i Oscara. Film prezentuje prawdziwe wydarzenia. 29 stycznia 2024 roku wolontariusze Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca odbierają telefon alarmowy. W Gazie, w samochodzie pod ostrzałem uwięziona jest sześcioletnia dziewczynka, która błaga o pomoc. Ratownicy, starając się utrzymać z nią kontakt, robią wszystko, by dotarła do niej karetka. Dziewczynka ma na imię Hind Rajab. Najnowsze dzieło dwukrotnie nominowanej do Oscara Kaouther Ben Hani to przejmująca, głęboko humanistyczna historia, ukazująca bohaterstwo zwykłych ludzi. Głos Hind Rajab został określony przez wielu widzów i krytyków najważniejszym filmem dekady, zaś wśród jego producentów znaleźli się między innymi: Brad Pitt, Joaquin Phoenix, Rooney Mara, Jonathan Glazer i Alfonso Cuarón. Film był nominowany do Złotego Globu dla najlepszej produkcji nieanglojęzycznej, a niedawno trafił też na oscarową shortlistę.
Ciało kusi, namiętność zabija: legendarny thriller Paula Verhoevena powraca w nowej, nieocenzurowanej wersji odrestaurowanej.
Detektyw Nick Curran (Michael Douglas) z San Francisco ma kłopotliwą przeszłość, słabość do używek i gwałtowny charakter. Kiedy zaczyna badać zabójstwo muzyka rockowego dokonane szpikulcem do lodu, poznaje główną podejrzaną Catherine Tramell (Sharon Stone): zjawiskową, pewną siebie pisarkę i milionerkę, której powieści w niepokojący sposób przypominają prawdziwe morderstwa. Między parą wywiązuje się dwuznaczna erotyczna gra.
Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą.
W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Po co nosisz ten durny strój człowieka?
Kim jest Donnie Darko? W szkole – nastoletnim outsiderem. W domu – chłopakiem zmagającym się z problemami psychicznymi. W snach – wybrańcem odwiedzanym przez wielkiego, mrocznego królika o imieniu Frank. Ten ostatni twierdzi, że świat skończy się już niedługo. A kiedy sny zaczynają wkraczać do rzeczywistości, Donnie staje przed pytaniami większymi niż życie: o czas, przeznaczenie i naturę całego świata.
“Donnie Darko” jest jak skok w głąb króliczej nory. To filmowa układanka, w której mieszczą się podróże w czasie, lynchowskie spojrzenie na amerykańskie przedmieścia, high-school drama, parodia coachingu, fizyka, filozofia, społeczne niepokoje z przełomu tysiącleci i “Alicja w Krainie Czarów”. To zagadka taka sama jak reżyser, Richard Kelly, który po swoim błyskotliwym debiucie nakręcił jeszcze dwa równie dziwne filmy – i zamilkł. To także przełomowa rola dla 20-letniego w momencie kręcenia Jake’a Gyllenhaala, który jako Donnie Darko po raz pierwszy zademonstrował swój talent do kreowania niejednoznacznych, skomplikowanych postaci.
Noam Shuster Eliassi potrafi z humorem podejść do życia. Mimo żydowskiego pochodzenia biegle mówi po arabsku, a jej najlepszą koleżanką jest Palestynka. Co w jej życiu zmieniły wydarzenia z 2023 roku?
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
Specjalna Nagroda Jury na festiwalu w Cannes. Najnowszy film Bi Gana, reżysera pamiętnej Długiej podróży dnia ku nocy, to kino totalne – wirtuozerska formalnie oda do medium filmowego, film-odyseja, film-sen, którego poszczególne segmenty odnoszą się do ludzkich zmysłów. Kino według chińskiego reżysera jest w stanie działać na każdy z nich – zachwycając i porażając. Wizja Bi Gana to futurystyczna dystopia, w której nie potrafić śnić to być nieśmiertelnym, a ci, którzy śnią (śnią kino!), są Deliriantami skazanymi na wieczną, oniryczną tułaczkę. Epicki, formalnie mistrzowski obraz zabiera nas w pięć niezwykłych podróży po historii X muzy – od ekspresjonistycznego kina niemego, przez osadzony w czasie wojny noir, buddyjską przypowieść, neorealistyczny heist movie, po milenijną, wampiryczną love story. To kino wolne, hipnotyzujące, zachwycające – popis czystej wyobraźni.
Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę?
Kultowy thriller po raz pierwszy w polskich kinach! Stanley Kubrick nazwał Zniknięcie (Spoorloos) „najbardziej przerażającym filmem, jaki kiedykolwiek widziałem”. Złowieszcza łamigłówka George’a Sluizera to mroczna podróż na drugą stronę moralności i intensywny portret pozbawionego skrupułów psychopaty. Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?
Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?
Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.
Niezależny, niskobudżetowy przebój europejskiego kina ma rzesze wyznawców na całym świecie. Past Perfect z satysfakcją zaprezentuje film Sluizera w polskich kinach – czyli tam, gdzie jego upiorna magia działa zdecydowanie najsilniej.
Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą.
W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Film pokazujący propagandę i codzienne życie w Rosji. Pasza, nauczyciel w małym miasteczku na Uralu, pracuje w swojej dawnej szkole i filmuje życie jej uczniów jako kronikarz. Jego gabinet jest azylem dla punków, buntowników i wszystkich, którzy pragną wolności. Po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji w Ukrainie i wprowadzeniu patriotycznej polityki, szkoły zostają zmilitaryzowane. Pasza dokumentuje wojskowy dryl, deklaracje lojalności i rosnący strach. Najwięcej mówią reakcje nastolatków – ukradkowe, pełne lęku spojrzenia, czy moment pożegnania przyjaciół wcielonych do wojska. Gdy rok szkolny dobiega końca, Pasza wie, że Karabasz nie jest już jego miejscem… Hit festiwalu Sundance (Specjalna Nagroda Jury) i Millennium Docs Against Gravity, duński kandydat do Oscara®.
Włoskie upalne lato 1938 roku. 17-letnia Ginia przeprowadza się z prowincji do Turynu, gdzie dostała posadę w renomowanym zakładzie krawieckim. Jednak dużo bardziej niż szycie sukienek wciąga ją dekadencki świat młodych artystów. Ekstrawagancka Amelia namawia ją do pozowania do aktu jednego malarza. Tak rodzi się miłosny trójkąt i pierwsze wielkie uczucie Gini, przytłaczające i wyzwalające zarazem.
Nagość, młodość, sztuka i upalne włoskie lato są tłem dla tego pełnego pasji i namiętności romansu. Film miał swoją premierę na Festiwalu w Locarno. W roli Amelii debiutuje Deva Cassel, córka Moniki Bellucci i Vincenta Cassela.
Każdy ponoć ma swoją Chimerę. Coś, o czym marzy, ale nie może tego zdobyć. Dla grupy drobnych złodziejaszków rabujących okoliczne groby i handlujących archeologicznymi znaleziskami to chęć szybkiego wzbogacenia się. Oznaczałaby ona wybawienie od dalszej pracy. Arthurowi (Josh O’Connor) z kolei przypomina Beniaminę. Kobietę, którą kochał i stracił. Mężczyzna łatwo się jednak nie poddaje i postanawia rzucić wyzwanie niemożliwemu. Nawet jeżeli oznaczałoby to błąkanie się po mitycznych zaświatach. W poszukiwaniu legendarnych zakopanych drzwi, pozwalających przekroczyć mu próg innej rzeczywistości, Arthur łączy siły z rabusiami. Oferuje im swój talent do wskazywania miejsc, gdzie znajdują się starożytne skarby, w zamian za to, że będą dla niego przekopywać okolicę. Tak rozpoczyna się niezwykła, pełna magii podróż w nieznane.
Nowy film Alice Rohrwacher to romantyczna opowieść o poszukiwaniu spełnienia, gdzie przeszłość i teraźniejszość wzajemnie się dopełniają. Kolejna w dorobku włoskiej reżyserki pełna oryginalnych bohaterów, lokalnego folkloru oraz niezwykłych krajobrazów piękna filmowa baśń.
Lata 1960–1961. 16 krajów afrykańskich ogłasza niepodległość, co wywołuje niepokój mocarstw. USA wysyła do Afryki gwiazdy jazzu, żeby ocieplić swój wizerunek, ale nie wszystko idzie zgodnie z planem.
Polityka sprzed 60 lat nigdy nie była przedstawiona w tak energetyczny, dynamiczny sposób. Lata 1960–1961. 16 krajów afrykańskich ogłasza niepodległość, co wywołuje niepokój mocarstw w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ. CIA wysyła do Afryki gwiazdy jazzu: Louisa Armstronga, Dizzy Gillespie, Ninę Simone i innych, aby wzmocnić pozytywne odczucia Afrykańczyków wobec USA. Muzycy zaczynają zdawać sobie sprawę, że są wykorzystywani przez własny kraj, w którym nadal istnieje segregacja rasowa. Kongo było strategicznym krajem kontynentu, z uwagi na cenne surowce i rozmiar państwa. Premier tego kraju, Patrice Lumumba, był liderem ruchu narodowowyzwoleńczego całej Afryki, a jego najbliższą doradczynią była aktywistka i pisarka Andrée Blouin.
Film – w nowatorski stylistycznie i narracyjnie sposób – ukazuje zeitgeist i zderzenie świata polityki oraz muzyki. W ścieżce dźwiękowej znalazła się muzyka największych gwiazd jazzu, ale także kongijskich artystów, którzy występują na ekranie. Piosenkarka Abbey Lincoln i perkusista Max Roach byli jednymi z protestujących, którzy w 1961 roku przerwali posiedzenie Rady Bezpieczeństwa ONZ. Cały świat nie mógł się pogodzić z zamachem na Lumumbę, który okazał się być jedynie przykrywką do wysłania do Kongo najemników. Nikita Chruszczow uderzający butem o stolik w ONZ i Fidel Castro goszczący w hotelu w Harlemie dopełniają obraz tamtych lat.
Staruszek Alvin Straight podróżuje z Iowa do Wisconsin na małym traktorze, by u celu podróży pojednać się z chorym bratem.
SCREENING WITH ENGLISH SUBS
AMONDO GRINDHOUSE to filmowa podróż przez różne oblicza kina exploitation – od grindhouse’ów z lat 60. i 70., przez europejskie kino erotyczne, po gatunkowe hybrydy z Azji i Ameryki Południowej. Filmy pokazujemy w wersjach z napisami w języku angielskim.
Sleepaway Camp (USA 1983, dir. Robert Hiltzik)
“A film that’s not only stood the test of time, but has also slaughtered it with a glimmering blade in a cabin shower.” – Annie Choi, Bleeding Skull
From its grisly makeup effects to its fashionable short-shorts and truly shocking, unforgettable climax, SLEEPAWAY CAMP is no ordinary slasher film… it’s an all-timer cult classic. After a terrible boating accident killed her family, shy Angela (Felissa Rose) goes to live with her eccentric Aunt Martha and cousin Ricky. This summer, Martha sends them both to Camp Arawak, a place to enjoy the great outdoors. Shortly after their arrival, a series of bizarre, violent accidents claim the lives of various campers. Has a dark secret returned from the camp’s past… or will some other unspeakable horror end the summer season for all?!